دریاهای آلوده صیدی به ماهیگیران نمی‌دهند

دریاهای آلوده صیدی به ماهیگیران نمی‌دهند

دریاهای آلوده صیدی به ماهیگیران نمی‌دهند

پنج‌شنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۰
Thursday, October 21, 2021

دریاهای آلوده صیدی به ماهیگیران نمی‌دهند

//

دریاهای آلوده صیدی به ماهیگیران نمی‌دهند

هرساله دوم اردیبهشت مصادف با 22 آوریل مراسم روز زمین برگزار می‌شود؛ مراسمی که جنبه نمادین دارد و هدف آن بیشتر آگاهی و جلب توجه مردم به حفظ سلامت زمینی است که در آن زندگی می‌کنند.

 این زمین در کره‌ای واقع شده است که سه چهارم آن را آب‌های دریایی و اقیانوسی فراگرفته است و از جهات مختلفی ازجمله اقلیم و آب و هوا و یا بسیاری از کاربری‌های انسانی به دریاها وابسته است ولی انسان آن‌طوری که شایسته و بایسته است با آن رفتار نکرده و حرمت محیط و زیست‌مندان آن را رعایت نمی‌کند. فرانسیس بیکن می‌گوید: به زمین دستور ندهید بلکه از آن تبعیت کنید؛ جمله‌ای که باید آویزه گوش تمامی انسان‌ها قرار گیرد. زمین خانه ماست و باید حرمت آن را نگاه داریم. ولی آیا ما به‌عنوان اشرف مخلوقات دین خود را ادا کرده‌ایم و پاس حرمت دیگر مخلوقات را به‌جا آورده‌ایم؟ روند کاهشی تنوع گونه‌ای و از بین رفتن و تصرف و تخریب زیستگاه‌های گیاهان و جانوران در عرصه خشکی هم‌اکنون به پهنه دریاها نیز تسری یافته و با این روند در آینده‌ای نه‌چندان دور، بسیاری از این منابع را نیز از دست خواهیم داد و آنگاه که دچار خسران و خسارت شدیم، حسرت و افسوس ما دیگر فایده‌ای نخواهد داشت و ما بازنده اصلی خواهیم بود.

آلودگی حرفه صیادی را تهدید می‌کند

آب‌های دریا هزاران سال محل کسب و ممر درآمد و معاش صیادان و ساحل‌نشینانی بوده است که حیات و بقای آنان به دریا و ذخایر و منابع و آبزیان آن وابسته بوده است؛ بابت این استفاده نه‌هزینه‌ای و نه کرایه‌ای می‌پرداخته‌اند و نه بابت آن وامدار کسی بوده‌اند، ولی اکنون حسرت‌به‌دل نظاره‌گر مرگ تدریجی و تخریب آن هستند. مثال آن بسیار بارز است. هم‌اکنون بسیاری از صیادان آب‌های جنوبی و شمالی ما به واسطه کم شدن منابع زنده دریایی از کسب و کار و درآمد همیشگی خود محروم شده‌اند که علت آن آلوده کردن و تخریب محیط دریا و از بین رفتن ماهیان و دیگر آبزیان آن بوده است. ولی برای بسیاری دل کندن از دریا مشکل است و یافتن کار دیگری در این وانفسای بیکاری مشکل‌تر. سری به شهر عسلویه در استان بوشهر زده و پای صحبت صیادان آنجا بشینید که اکنون چندین سال است که حرفه صیادی را به واسطه کم شدن ماهی به کناری نهاده‌اند و ناخواسته روی به کارهای دیگری مانند تجارت غیررسمی کالا بین ایران و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس آورده‌اند تا کمبود معیشتی خود را جبران کنند. اگر امکان رفتن به عسلویه را با این بعد فاصله ندارید سری به کناره دریای خزر و صیادان صید پره و ماهیان استخوانی بزنید تا ببینید که برای شما خون گریه می‌کنند و تورهای خالی از ماهی و یا کم ماهی را نظاره‌گر هستند که فروش‌شان حتی کفاف مخارج صیادی آنها را هم نمی‌دهد.

تخریب با نیت خیرخواهانه

چرا این چنین شده و چه عواملی باعث و بانی آن بوده است؟ شاید باور کردنش مشکل باشد ولی بسیاری از این تخریب‌ها و مشکلات با نیت خیرخواهانه و با هدف توسعه ظرفیت‌های تولیدی و افزایش اشتغال توسط مدیران و افرادی ایجاد شده که به طبیعت به چشم یک برده و اسیر که مالک‌الرقاب آن هستند و هر بلایی سر آن آورند مهم نیست، نگاه می‌کنند. نه از اهمیت آن آگاهند و نه اصلاً به آن توجه می‌کنند. ارائه آماری در جهت ایجاد یا افزایش اشتغال و حرفه‌هایی مقطعی و ناپایدار با صرف میلیون‌ها یا میلیاردها تومان هزینه، و بی‌توجهی به از بین رفتن هزاران شغلی که طبیعت به رایگان در اختیار ما قرار داده است و می‌تواند برای همیشه نیز ادامه داشته باشد، بیکاری صیادان، صدمه دیدن کشاورزان خوزستانی در اطراف رودخانه‌های بهمنشیر و کارون به‌واسطه شورشدن آب آنها ناشی از احداث سد در بالادست و یا آلوده شدن آب این رودخانه به واسطه ورود انواع پساب‌ها و آلاینده‌ها و باز بی‌آبی مردمان سختکوش خوزستانی - در کنار زمانی پرآب‌ترین رودخانه‌های کشور-که اکنون حسرت داشتن یک لیوان آب پاک را از منابع طبیعی خود دارند ولی روی به آب بطری‌های پلاستیکی کرده‌اند که باید هزینه گزافی صرف تهیه آن کنند و خود بطری‌های خالی شده نیز تبدیل به معضلی اساسی شده‌اند.

خطرناک بودن شنا در آب‌های ساحلی دریای خزر به واسطه احتمال ابتلا به بیماری‌های قارچی پوستی و محرومیت ازاین موهبت و فرصت قابل توجه گردشگری، تولد کودکان ناقص‌الخلقه در شهر ماهشهر که مادران آنها از ماهیان آلوده به انواع و اقسام آلاینده‌ها مانند جیوه، سرب و کادمیوم که از کارخانه‌های پتروشیمی آنجا وارد دریا می‌شوند، مصرف کرده‌اند، همه و همه نمونه‌های بارزی است که بیانگر این نکته هستند که چنانچه این بی‌توجهی و البته به‌نظر من این ناشکری نسبت به نعمات پاک و گسترده خداوندی، ادامه داشته باشد، خود ما انسان‌ها نخستین افرادی خواهیم بود که دچار خسران شده وبه پیامدهای ناگوار آن دچار خواهیم شد که البته هم‌اکنون دچار آن شده و در حال دادن تاوان آن، آن‌هم با جان خود هستیم و آن روز زیاد دور نیست که افسوس ما دگر چاره نکند و با خود بگوییم که‌ای کاش...! از آب همه چیز را زنده کردیم. پس گیاه و حیوان و انسان و زندگیشان به آب بستگی دارد (آیه30 سوره انبیاء)



دیدگاه خود را بیان کنید